سلام دوستان

شعر جدید از خودم

برای من که اخرین ستاره ام

که سایه ام صدای بی صدای نفرته

برای قلب خسته ام که مملو از شکایته

برای اسمون من که عاشق حمایته

برای من برای تو برای هرچی ادمه

به زیر سقف کاغذی ستارهاش پر از غمه

برای ادمای خوب برای ادمای بد

برای هرکی لایقه رفاقته

برای هرکی مثل ماست

که توشه اش به رنگ ساده جسارته

برای دست مهربون که دونه ی چکاوکه

زدم به سیم اخر و دلم میخاد گریه کنم

بگم که چون رها بشم فرشته غنچه میکنه

بهار من خزانه و زمستونم جهنمه

چرا که راه واقعی تحول روایته

دوستان این در واقع یک شعر نیست بلکه یک ترانه است و من میخام

به یه اهنگ تبدیلش کنم راستی تصمیم دارم تو جشواره خوارزمی

قسمت متن و داستان نویسیش شرکت کنم یه داستان باحال به درد

بخود تو ذهنم دارم که به شما لو نمیدمش        نظر یادتون نره